heit&mem

Lieuwe en Jancko naar het ziekenhuis

Nynke Dijk 17 maart 2016

Na maandenlang gekwakkel met verkoudheden, gebroken nachten, kussens onder het matras, bleke gezichtjes en doorlopende snotneuzen zitten we halverwege januari bij de KNO arts in De Batting met beide jongens. Er is extra veel tijd uitgetrokken, maar de dokter heeft niet zoveel tijd nodig om zijn oordeel te vellen:” ik zou de keel- en neusamandelen bij beide verwijderen, en ook buisjes plaatsen. Er zit behoorlijk wat vocht achter het trommelvlies, dus het gehoor is zeker niet optimaal op dit moment, maar het is aan jullie. Ze kunnen er ook overheen groeien.”

“Poeh! Een hele KNO-APK dus, voor allebei..  “Eh….hoe lang duurt dat, voordat ze er enigszins overheen zijn gegroeid?° Vroegen wij? “Nou…tot ze een jaar of 8 zijn”, zegt dokter Plaat.

We hoefden dus niet lang na te denken. Wij hebben niet alleen zin om weer eens goed te slapen, maar willen ook blosjes zien op de bleke snoetjes, energieke jongens zien spelen en geen snotneuzen meer! Daarnaast is het zo dat de spraak van de jongens heel moeizaam op gang komt.  Met een beperkt gehoor zal de spraak waarschijnlijk nog moeizamer gaan.

Nog geen twee weken later (ja..zo snel!) is de grote dag al aangebroken.

De avond tevoren leg ik zoveel mogelijk alles klaar: de zorgpasjes, de papieren van de dokter, de ponskaartjes en stickers. Twee nieuwe Friese pyama’s met de tekst: “En ik wol noch net op bed, noch lange net zitten ook al in de koffer.”

IMG_2438 (Medium)

Ze mogen na 12.00 uur niks meer eten en na 6 uur niks meer drinken. Om kwart over 7 moeten we ons al melden in het ziekenhuis. Dat betekent: erg vroeg ons bed uit, de kinderen uit hun slaap halen en hen vervolgens proberen duidelijk te maken dat ze niks mogen eten. Pfff..hoe doe je dat bij kinderen van 2,5?

Het is sowieso lastig. Er staat een prachtig fotoverslag voor kinderen die naar het ziekenhuis gaan op de website van het MCL, maar Lieuwe en Jancko zijn te klein om dat te begrijpen. En ook “Nijntje gaat naar het ziekenhuis” kan nog weinig besef brengen van wat hen te wachten staat. Misschien maar beter ook!

3 februari- APK-dag!

Om kwart voor 6 gaat de wekker. Denken we. In een vlaag van verstandsverbijstering (aan een nieuwe bril of een nieuw verstand toe) is de wekker op 6.15 gezet. Dat betekent maar een half uur voor iedereen om aan te kleden en te douchen. Schrik! Dat lijkt een onhaalbare taak, maar we redden het met een aantal compromissen net. Een ervan is dat mem niet gewassen is en haar tanden onderweg nog een beetje probeert te poetsen. Getsie! Maar alles voor het goede doel.

7.20 uur

We melden ons op verpleegafdeling C waar een vriendelijke dame ons geruststelt over de 5 minuten die we te laat zijn. Dat ik voor een van de kinderen geen stickers met zorggegevens heb is niet erg, het is toch een tweeling? Is dat even handig! En fijn, zo’n praktisch denkende medewerker!

7.25 uur

We wachten vervolgens in de wachtruimte van de Ok afdeling. Daar zitten al andere ouders met hun kinderen te wachten. Niemand kijkt echt blij. Stuk voor stuk worden we opgehaald voor een gesprek met een verpleegkundige. Deze brengt ons naar een zaaltje vlakbij de OK waar een stuk of 5 bedjes staan. Er staat een tafeltje met speelgoed waar kinderen nog even wat kunnen spelen en er zijn een paar fietsjes. Lieuwe en Jancko krijgen nog een zetpil, en dus verschoon ik ze meteen maar even. Maar stom! Billendoekjes vergeten! Is er nog een moeder met billendoekjes? Vraagt de verpleegkundige? Gek genoeg blijken alle moeders de billendoekjes te zijn vergeten. Grappig hoe je de meest voor de hand liggende dingen thuis kunt laten liggen soms. Maar met tissues ging het ook. Terwijl eega over Lieuwe heen hangt om hem te kunnen verschonen hoor ik hem ineens mopperend roepen: “Nynke, help even!” Zijn kauwgom was uit zijn mond gevallen in het pas geknipte haar van Lieuwe gevallen. Kan het gekker? En er niet uit te krijgen! Ik vragen om een schaar. Nergens te vinden. Met het betere duw en trekwerk wilde het er uit. Arme jongen, maar we kunnen niet met kauwgom de OK in.

IMG_2431 (Medium)

7.45 uur

Ik draag Jancko de OK in. De dokter krijgt een handje. Er staat een tafel met een stuk of 5 mensen omheen in blauwe pakken en vrolijke mutsjes. De anesthesist (die mag echt wel wat vrolijker kijken de volgende keer) stond al in de aanslag met het kapje waar het gas uit komt om de kinderen in slaap te brengen). Omdat het allemaal heel snel moet (het lijkt wel een soort productielijntje hoe die kinderen geopereerd worden), aai ik Jancko door de haren en begin geconcentreerd “In de manenschijn” te zingen om hem rustig te houden. Ik ben zo bezig met zingen dat ik ineens hoor zeggen: “mevrouw, hij slaapt al hoor!” (en nu moet u wegwezen!). De dokter prijst mij voor mijn zangkwaliteiten en wanneer ik met de verpleegster de ok uit loop weer de voorbereidingskamer in zegt ze tegen de ouders: “ze moet meedoen aan The Voice van de dokter!”  “Ja” zeg ik..”alle stoelen draaiden om!”

7.55 uur

Omdat ik met het zingen in “the flow” zat, ga ik ook met Lieuwe de OK in. Voor Lieuwe zing ik “De wielen van de bus.” Dat is zijn lievelingslied. Hij is onrustiger dan Jancko. Ik zorg dat ik rustig blijf en het duurt wat langer, maar Lieuwe slaapt bij het derde couplet. Gelukkig maar, want ik wist even niet meer wat het vierde couplet was.

8.15 uur

We worden opgeroepen. Jancko is alweer wakker en oogt ook wakker. Er loopt wat bloed uit zijn oortjes. Zijn wangetjes zijn rood. Maar het verbaast ons dat hij zo wakker is. De verpleegkundige legt uit dat dit kan doordat het een lichte narcose is, zonder slang in de keel.

Eega draagt Jancko, de zuster legt onze tassen in het bedje, en rijdt het naar de uitslaapkamer. Hier is het een gekrijs van jewelste. Alle kinderen die er zijn huilen. En ook sommige moeders.

8.30 uur

Ik blijf in de wachtruimte van de OK. Tot mijn verbazing en vreugde zie ik mijn aangetrouwde nicht lopen. Zij werkt in het MCL en weet de thee te vinden. Even bijkomen! En na een minuut of 10 word ik opgeroepen. Daar is Lieuwe al. Ook al wakker en met bloed uit de oortjes. Ik neem Lieuwe over uit de armen van de OK zuster, en til hem in mijn armen verder. De verpleegster rijdt het bedje met onze tassen naar de uitslaapkamer.

IMG_2426 (Medium)

 

Jancko brult flink. En Lieuwe doet mee. Stereo zoals stereo hoort te zijn. De zuster legt uit dat kinderen na deze operatie vaak het eerste half uur onrustig en huilerig zijn. Dat is ook zo. Na een half uur op onze schoot te hebben doorgebracht, zo dicht mogelijk tegen ons aan, worden de jongens rustiger. De raketjes die de zuster in aanslag had voor de keel worden nog wel met verachting geweigerd. Bijzondere kinderen zijn het toch.

10.00 uur

Dan komt de dokter langs. Het is een vrolijke opgeruimde en duidelijke man. Hij komt alle kinderen even bekijken. Ondergetekende krijgt een complimentje van hem over het in slaap zingen van de jongens. Ik ben apetrots. Alle kinderen uit de zaal worden ‘ontslagen’. Ze mogen nog een cadeautje uitzoeken omdat ze zo dapper zijn geweest. En hoe verrassend, Lieuwe en Jancko kiezen een auto.

10.25 uur

Met instructies over wanner we aan de bel moeten trekken en een recept voor paracetamol en diclofenac gaan we naar huis. De jongens zijn hangerig en stil. Maar na een paar uurtjes spelen ze alweer volop. We verbazen ons er over hoe energiek ze zijn.

10 februari 

Een week later kunnen we constateren dat we heel andere jongetjes in huis hebben. Lieuwe en Jancko zijn vrolijker, energieker en hun stem is helderder. En de spraak lijkt ook in een versnelling te zijn gekomen.

Over 6 weken mogen ze weer op controle. Hopelijk komen ze dan in een keer door de APK heen.

Bedankt MCL en team Eichhorn!

 

Op de hichte bliuwe fan heit&mem? Meld dy oan:

  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.