heit&mem

Column: tweelingtaal

Nynke Dijk 9 januari 2017

Het schijnt bij tweelingen vaker voor te komen, een taalachterstand. Sommige tweelingen hebben namelijk een eigen taaltje waarmee ze elkaar perfect begrijpen. De behoefte aan de “gewone” taal is daardoor veel minder.

Lieuwe en Jancko hadden tot voor kort ook hun eigen taal. Als kwetterende vogels konden ze minutenlang tegen elkaar praten. Het klonk opgewonden en enthousiast. Er gebeurde dan iets moois..maar wat? Het was niet te verstaan of te begrijpen..

“Het komt vanzelf wel”, zeiden mensen tegen me wanneer ik me zorgen maakte over het niet op gang komen van de taal. Dat het uiteindelijk wel goed zou komen, dat was ook niet waar ik me zorgen over maakte. Maar stel je eens voor, dat je vol zit met emotie, je graag aan je ouders wilt vertellen wat er aan de hand is, maar het niet duidelijk kunt maken? Dat levert veel frustratie op. En boosheid. En gekrijs. En heeeeeel vermoeide ouders!

Inmiddels zijn we met logopedie, de inzet van de juffen, het voorlezen van boekjes met flapjes, het hardop benoemen van alles dat je maar tegenkomt op een dag,  zover dat de woorden komen.  Dat is mooi, en het houdt ons scherp, want het vraagt soms om enig denkwerk.

Zo bleken “slippers”  lippen te zijn,  is een oliebol eigenlijk een olifant. De woorden “wegwezen” staat voor:” ik heb er geen zin in”, en geven de woorden “grutte bed” aan dat ze in het bed van heit en mem naar iets op Netflix willen kijken.

Gisteren zei ik voor de grap: het gaat maar goed met jullie vocabulaire!” Voooocaaaabuuuleeeere” hoorde ik ineens vloeiend uit de mond van Jancko komen. Machtig!

Vanochtend vroeg ik aan de jongens of ze zin hadden om vandaag weer naar school te gaan. “Nee hoor! We gaan niet. “Juf is ticht”!

Gelukkig is de school vandaag open (en juf hopelijk ook!) en kunnen Lieuwe en Jancko verder sleutelen aan hun vocabulaire.

Op de hichte bliuwe fan heit&mem? Meld dy oan:

  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.